را ارباب بعضى ديگر نگيريم . اگر از آيين حق سر برتافتيد بگو : گواه باشيد كه ما مسلمانيم . شهداى جنگ موته ( حضرت جعفر بن ابى طالب و ساير صحابهء پيامبر اكرم ) پس از آنكه موقعيت مسلمانان تا اندازه‌اى در حجاز مستحكم شد ، حضرت در صدد دعوت مردم شمال عربستان ، و بخصوص مردم فلسطين و شام برآمد . براى اين منظور ، رسولى نزد پادشاه بصرى فرستاد . شرحبيل غسانى « 1 » ، در مؤته ، واقع در جنوب شرقى بحر الميت ، رسول را گرفت و كشت . چون خبر كشته شدن اين رسول ، كه حارث ابن عمير ازدى « 2 » نام داشت ، به پيغمبر رسيد ، آن حضرت سخت متأثر شد ، و در صدد انتقام برآمد . مردم براى جنگ آماده شدند ، و حضرت ، زيد ابن حارثه را بر ايشان امير كرد . چون حضرت از عواقب وخيم اين سفر جنگى آگاه بود ، فرمود كه ، در صورت كشته شدن زيد ، جعفر ابن ابى طالب ( جعفر طيار ) بر ايشان امير باشد ، و اگر او نيز كشته شد عبد الله ابن رواحه بر ايشان امير باشد ، و اگر عبد الله ابن رواحه نيز كشته شد ، مسلمانان خود از ميان خود اميرى برگزينند . اين گروه ، كه عدهء ايشان به 3000 نفر مىرسيد ، رهسپار شام شدند . تاريخ حركت اين گروه در جمادى الاول سال 8 م هجرت بود . چون مسلمانان به معان ، از سرزمين شام ( روم شرقى ) ، رسيدند متوجه شدند كه سپاه زيادى از بيزانس و عرب تابع بيزانس براى مقابلهء با ايشان جمع شده است . مسلمانان در نزديكى شهر مؤته به مشورت برخاستند . عده‌اى عقيده داشتند كه نامه‌اى به حضرت رسول بنويسند ، و او را از كثرت سپاه كفار آگاه سازند ، و كسب تكليف كنند . ولى عبد الله ابن رواحه معتقد بود كه بايد بدون

--> ( 1 ) . Sorahbile qassani ( 2 ) . harese 'ben Omayer azdi